Machu Picchu Inca trail dag 1 uit de comfortzone

Na een paar uur rijden met een busje, biken we de Machu Picchu af naar beneden. Daarna raften we op de rivier Urubamba. Mijn eerste keer raften, best spannend. We moeten ons lot overgeven aan de begeleider. Ik hou van water, maar de vriendschap die hij gesloten heeft met de rivier is voor mij een onbekend magisch iets. Hij weet precies hoe te handelen en wij volgen zijn commando’s op: “Naar voren, sneller!” Ik voel me veilig, maar toch vraag ik me even af: “wie neemt zijn taak over als ie er afvalt?”
“Dat gebeurt niet”, reageert een van de Friesen bij ons in de raft/boot. Misschien is dat wel een van de eigenschappen die ik het meest waardeer aan de Nederlandse Noordelingen, die nuchterheid.
Na het raften lopen we ongeveer een uur lang omhoog de Machu Picchu op. Ik vind de wandeling de hoogte in ontzettend zwaar en word gedwongen maximaal in het nu te leven. Ik kan het niet aan om vooruit te kijken en te zien dat ik er voorlopig nog niet ben en achterom kijken maakt me duizelig. Ik kom nauwelijks toe aan genieten van het uitzicht. Ik ben gefocust op de voetstappen voor me. Het enige wat ik moet blijven doen is de voeten voor mij volgen. Femke kan het makkelijk aan. Ik denk weer aan hoogteziekte of gewoon aan mijn rotconditie. Het geen wat mij onderweg rustig houdt is het idee dat de twee andere Nederlanders die mee zijn, beiden dokter zijn. “Op je 25ste ben je op je fysieke piek he. Het gaat vanaf nu alleen maar bergafwaarts”, grapt de ene dokter. Ik ben maximaal gesloopt als ik aankom, mijn hart gaat tot bijna hyperventilerend te keer. Een meisje uit Engeland wordt ziek.
Eenmaal boven worden we opgedeeld over de slaapkamers van het huis, boven op de berg. Ik slaap met een meisje uit Denemarken, weg van Femke. Het is oke. We krijgen tijd om bij te komen en een koude douche te nemen, voordat we gaan eten. “Wie is er vegatarisch?”, vraagt de gids. En ik denk aan de lama en de cavia, wat hier heel normaal is om te eten. En zonder twijfel steek ik mijn hand op. Dat moet ik dus nog even 4 dagen volhouden voor de geloofwaardigheid. “Hoe lang ben je al vegatarisch?”, vraagt een van de Friesen mij. Ik geef toe dat ik geen diehard vegatariër ben en de hamburgers hier gewoon eet. Maar toch heb ik er mijn hele leven al niet van gehouden om vlees te eten. Ik vind het niet per se zielig voor de dieren. Ik vind het vooral vreemd en eigenlijk een beetje een walgelijk idee dat we de ziel van een dier uit zijn lichaam werken om het op te kunnen eten. Ik weet niet hoe ik aan de informatie kom, maar ik denk dat de ziel zo’n beetje drie tot vijf dagen rond het lichaam blijft hangen en dan ziet hij zichzelf opgegeten worden door mij. Gadverdamme. Zodra ik een goede vervanging heb gevonden stop ik op een dag misschien wel helemaal met vlees. De twee Friezen en Fem kijken me wat vragend aan na mijn uitleg en ze reageren respectvol, maar denken er zelf compleet anders over. En dat is wat ik zo fijn vind aan de meeste reizigers, zoveel respect en openheid voor elkaars verschillen.
Na het avondeten drinken Fem en ik met de twee nuchtere Friezen een biertje voor we gaan slapen. Ik voel het bier niet, maar toch zet ik een stap verkeerd zodra we naar boven lopen om ons onder te verdelen over de slaapkamers. Ik glijd weg en val op de grond. Mijn elleboog bloedt en ik word van het idee al misselijk. Een van de dokters wordt gelijk enthousiast:”zal ik ff doktertje spelen?”. Hij ontsmet mijn wondje met een oppervlakte van nog geen 2 mm en plakt er een pleister op: “Opgelost”.
Om 1.30 word ik lichtelijk in paniek wakker. Ik heb gedroomd over de verschillende munteenheden: Euro’s, Dollars, Solas. Waar moet ik mee betalen als ik naar de wc ga?

Dan besef ik waar ik ben en dat ik niet hoef te betalen. Mijn gewoonte om ’s nachts te internetten, moet ik even loslaten. Er is geen internet hier. Ik ben dus op een berg in een soort jungle. Fem slaapt een paar kamers verderop. Ik denk aan het meisje uit Engeland die ziek was. Hoe kom je hier in godsnaam weg als je ziek wordt? Ga ik het lopen in de bergen volhouden, 7 uur lang. Gister werd ik al duizelig na een uur? Wat nou als er iets gebeurt en we gedwongen worden om hier op die berg te blijven, zonder internet, zonder mijn familie? Ineens heb ik heimwee naar de bewoonde wereld. FEMMM??? Waarom slaap je niet bij mij? Waarom kan ik je niet even zien en weten dat alles goed is, beseffen dat ik alleen mezelf gek aan het maken ben. Nog even volhouden dit leven in de onbewoonde wereld, daarna zal ik weer maximaal dankbaar zijn voor al de bekende mensen in mijn leven. Gelukkig heb ik mijn iPod meegenomen in dit natuurlijke leven, anders zou ik in paniek naar Femke’s kamer willen rennen en bij haar gaan liggen of haar wakker maken, nu kan ik muziek luisteren mijn magische medicijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s