L’Estartit, Costa Brava I’m in loveee!

Ik word wakker met mijn voeten ver over de rand van het bed. Ik heb mijn bed in het midden van de kamer gezet, zodat mijn armen en benen aan alle kanten buiten het bed kunnen hangen. Kleine eenpersoonsbedjes vind ik eigenlijk niet zo lekker slapen, maar goed twee maanden is niet zo lang. Ik overleef het wel. Mijn wekker is een man die in een kamer iets verder op slaapt. Hij houdt er s’ ochtends van om keihard en vals nummers van Beyonce te zingen.

Soms vergeet ik gewoon even hoe fijn mijn leven is, maar op dagen als deze realiseer en voel ik het helemaal. Mijn tweede dag heb ik een proefduik gedaan. Een proefduik is voor mensen die nog nooit gedoken hebben, de duikinstructeur blijft je dan vasthouden en sturen. Ondanks dat ik mijn brevet van Rescue diver heb vond ik het weer net zo spannend als een van de eerste keren. Vijf jaar geleden dook ik voor het laatst. Mijn masker besloeg enorm onder water en bijna raakte ik in paniek. In paniek raken is iets wat je beter niet kan doen onder water en de eerste impuls om zo snel mogelijk naar boven te zwemmen is ook een gevaarlijke die je moet negeren. Mijn collega gaf me wat aanwijzingen om mijn masker vol water te laten lopen en hem dan weer leeg te blazen met mijn neus. Bij de gedachten alleen al vond ik het doodeng, maar ineens herinnerde ik me dat je door je mond ademhaalt en dat je niet zomaar stikt als je niets kunt zien. Toen mijn masker weer schoon was zag ik een octopus. Mijn liefde voor duiken was terug!

’s Avonds werd ik uitgenodigd door een collega om een biertje te komen drinken samen met wat andere collega’s. “Ga dit straatje in, huisnummer 103 op de tweede verdieping. De deur staat gewoon open, tot vanavond”. En daar zat ik dan die avond in het huis met mijn onbekende nieuwe Spaanse en Franse vrienden. Zorgzaam adviseerden ze mij om zonnebrand factor 50 te smeren in plaats van 25 met mijn rode hoofd. Iedereen was zo ontzettend aardig en gastvriendelijk en er was zoveel te eten, terwijl ze mij vertelde dat we alleen een drankje zouden doen. Ze speelden gitaar, trommelden op een houten wijnkistje en zongen met zijn allen. Ik genoot en vroeg me even af of dit nu echt mijn leven was. Op dagen als deze voel ik mij compleet. Het avontuurlijke van nieuwe mensen ontmoeten, omgevingen verkennen en nieuwe vaardigheden laten zoveel gelukshormoontjes door mijn lichaam stromen.

Werkdag 2 terug in de kiosk. Mijn leven hier is het tegenovergestelde van mijn Nederlandse leven voordat ik vertrok. Ik heb 100% zeker de juiste beslissing genomen. De mensen zijn hier zo ontzettend vriendelijk. Het is nog even wennen dat mijn leven nu zo stress vrij is. Ik vind het heerlijk en begrijp nog niet waarom we in het kantoorleven zoveel stress verzamelen alsof het lekker is. Ik leef nu in het moment en hoor van dag tot dag mijn rooster. De reserveringssystemen van de duikschool zijn zo simpel te begrijpen waardoor ik me afvraag waarom de ambtenarensystemen zo ingewikkeld moeten zijn. Alles hier lijkt makkelijk te gaan en ik vraag me af of ik na deze periode het kantoorleven en een eventuele carierre nog een kans wil geven of dat ik alleen nog maar ga doen waar ik zin in heb. Als ik hier vanuit mijn kiosk aan het strand even fantaseer over mijn ideale toekomst dan zou dit mijn perfecte kantoorlocatie en gebouwtje zijn. Dan wil ik daarbinnen misschien een ingewikkeld ICT, marketing of schrijfkantoortje hebben of iets om van alles te regelen voor anderen. Misschien is toerisme wel gewoon de branche die ik het leukst vind, want dan zijn alle mensen lekker vrolijk, kan ik ze observeren en mag ik heel veel kletsen en grapjes maken en veel talen leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s