Ai ai ai.. Ik kan het niet meer

Zolang ik mij kan herinneren ben ik op zoek naar begrip. Ik wil begrepen worden, mezelf en de wereld begrijpen en iedereen om mij heen kunnen helpen door informatie op te zoeken en ze te helpen zichzelf te begrijpen. De zoektocht naar zelfbegrip heeft mij ontzettend veel behoefte gegeven om alleen te zijn. De wereld over te reizen, op zoek naar herkenning, een spiegeling van mijn gevoel. Rust om alles te verwerken. Zodra ik mij onbegrepen voel, voel ik me tegelijkertijd onveilig en wil ik weg. Weg van alles en iedereen. Alleen op een eilandje zitten. Alleen zijn, schrijven en muziek luisteren.

Mijn topjob in Spanje geeft me de ruimte niet om alleen te zijn om al de prikkels van groepen toeristen te kunnen verwerken. Ik werk 54 uur achter elkaar zonder pauze en afgelopen week zelfs 63 uur. Ik ben non-stop met heeel veel mensen om mij heen. En nu zou je denken, wat verwacht je anders in de toerisme? Het ding is, ik kan het aan als ik maar genoeg ruimte heb om op te laden. Mijn werk op de boot en in de kiosk was leuk. De mensen in L’Estartit zijn ontzettend aardig.

Ik vroeg aan mijn baas of ik mijn Catalaanse contract goed begrepen heb en of er echt in staat dat ik 40 uur per week werk. ‘Ja’, antwoordde hij. Dus legde ik hem een simpel rekensommetje uit over mijn rooster. 9 uur per dag, 6 dagen per week is 54 uur werken per week. Gek genoeg begreep hij het sommetje direct. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik 14 uur per week te veel werk. Zijn advies was om mijn uren niet meer te tellen, dan was er niks aan de hand. Ontzettend veel overwerken zonder extra uitbetaald te krijgen is normaal in Spanje, heb ik inmiddels begrepen. Nu ben ik nooit echt een persoon geweest die dingen doet of oke vind, omdat het ‘normaal’ is. Als mijn brein iets niet begrijpt en ik zeker weet dat ik het nooit zal begrijpen dan is het feest voorbij. Ik heb ontslag genomen, mijn beeld van de wereld weer wat verruimd. Ik ben verbaasd en geschrokken over hoe groot het verschil is met wat de mensen in Spanje tolereren en wat Nederlanders accepteren van hun baas.

Als twaalfjarig meisje was het al mijn droom om in Spanje te gaan wonen. Als zesentwintig jarige heb ik het even beter bekeken en lijkt deze droom voorlopige even voorbij te zijn. Drie weken werken in Spanje heeft mij ontzettend veel over mezelf geleerd en mij veel meer duidelijkheid gegeven over wat ik nog meer niet wil in mijn leven. Vanmiddag vertrek ik voor vier dagen naar Barcelona. Even vakantie, bijkomen, mijn hoofd leegmaken door weer even alleen te zijn en alles wat in mij op komt op te kunnen schrijven. Een volgend buitenlandavontuur staat voorlopig nog even niet op de planning. Mijn volgende onderwerpen zullen waarschijnlijk meer gaan over mijn zoektocht naar balans en leven met hoog sensitiviteit en voedselallergie. Bedankt dat jullie mijn avontuur weer hebben gevolgd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s