De meditatieclub

Ongeveer vier jaar geleden kwamen we samen, de meditatieclub. Toen waren we nog onbekenden van elkaar, op een zolderkamer in Almere. We hadden allemaal onze eigen redenen om te starten met mediteren. Allemaal ons eigen doel. Mijn doel was om controle over mijn gedachten te krijgen. Sinds mijn pubertijd lukte het mij niet goed om alleen te zijn. Als ik alleen was kreeg ik mijn hoofd niet stil. Gedachten bleven schreeuwen en trokken mij in een negatieve spiraal naar beneden. Ik trok mezelf de diepte in en kon daar niet mee stoppen zonder afleiding of zonder aanwezigheid van anderen. Op de momenten dat ik alleen was haatte ik het leven en raakte ik in paniek. Soms gaf ik een klein subtiel signaal en vrienden boden mij dan hun hulp aan, maar het lukte mij niet dit aan te nemen. Ik dacht dat niemand mijn gevoelens zou begrijpen, want van de buitenkant is mijn leven altijd prima geweest. Als er iemand om mij heen was, dan voelde ik mij namelijk nooit zo negatief, dan was ik vrolijk en wilde ik leuke dingen doen. Maar soms moet je gewoon even alleen zijn, ’s avonds als je gaat slapen bijvoorbeeld. Ondanks dat mijn moeder mij een fijne nacht wenste, vond ik de momenten van alleen in bed liggen het ergst. Ik had vaak ook nachtmerries.

Toen ik later een relatie kreeg wilde ik gewoon mezelf zijn en dan vertelde ik mijn vriend soms over mijn angsten. Als hij dan niet vaak genoeg bij mij was dan voelde ik me afgewezen. Mijn vriend moest aanwezig zijn op de momenten dat ik mij slecht voelde, zodat hij mij vrolijk kon maken en houden. Ik legde een enorme druk op onze relatie. Ik was afhankelijk van de liefde van een ander en als die ander langer dan een dag of twee uit mijn buurt verdween dan raakte ik in paniek, omdat ik mezelf niet aan kon. Achteraf besef ik dat ik manipuleerde, terwijl het nooit bewust mijn bedoeling is geweest. Het was mijn enige manier om mezelf staande te houden. Hoe vervelend het ook is als je in zo’n ‘fase’ zit, je moet er zelf klaar voor zijn om er uit te komen. Als iemand uit je omgeving zich zo slecht voelt en het lukt je niet die persoon hier uit te trekken, heb dan niet het gevoel dat je faalt, want dat maakt alles nog ingewikkelder. Kalmte kan je redden en om iemand echt te helpen is het prettig als je geduld hebt, luistert en vragen stelt zonder te oordelen.

Vier jaar geleden dus, wilde ik meer grip op mezelf krijgen een prettigere vriendin worden die niet hoeft te manipuleren. Ik wilde mijn verantwoordelijkheid nemen voor de jarenlange onderdrukte gevoelens van angst en pijn. Ik dacht dat meditatie vanaf dag 1 relax en rustgevend zou zijn. Ik vond het magisch en tegelijkertijd vond ik het doodeng. Ik wist niet wat ik allemaal zou ontdekken in mijn innerlijke wereld. Tijdens onze eerste meditatie avond begonnen we met een ontspanningsoefening, waarbij we bewust deel voor deel ons lichaam lieten ontspannen. Daarna beleefde ik mijn eerste meditatie. In mijn dagboek schreef ik het volgende:

     24 okbtober 2012- We zaten op een stoel. Handen ontspannen op schoot, ogen gesloten. We beelden ons in dat we op een strand waren. Iedereen op zijn eigen strand. Ik was alleen en keek naar het water, hoe de golven stroomden. Na een tijdje draaide ik om Ik was op de grote knip, een strand in Curaçao. Daarna liep ik over pad met bloemen, rode bloemen. Ik wilde helemaal geen rode bloemen. Ik koos voor andere kleuren. Aan het einde van de tuin kwam ik bij een berg aan. Daar kwam ik mijn (overleden) lievelingstante tegen. Ze liep met mij samen de berg op en we kwamen in een soort tempel. Ze deed de deur voor mij open en we liepen naar binnen. Ik hoorde muziek ‘Chi mai’ van Ennio Morricone, wat gedraaid werd op haar begrafenis. Er kwam een licht van bovenaf en ik stond in het licht. Het verwarmde mij en laadde me op. Mijn tante stond er naast. Na een tijdje pakte ze mijn hand. Ze kwam in het licht en samen zweefden we op naar boven. Ze legde mij op een grote schommel van touwen en wiegde het zachtjes heen en weer. Ik werd er rustig van. Later pakte ze mijn hand weer en bracht ze mij terug, via het licht naar de tempel, door de deur, terug de berg af. Daar namen we afscheid. Ik moest terug naar het leven, mijn ogen openen. De meditatie afsluiten. De tranen rolden over mijn wangen. Ik was verdrietig om mijn tante te missen en ontzettend dankbaar dat ik besefte dat ik haar gewoon op zou kunnen zoeken als ik mijn hoofd maar rustig krijg.

De geweldige vrouwen van mijn meditatieclub zie ik inmiddels als hele sterke, krachtige vriendinnen. Ze hebben mij enorm geholpen mijn gedachten te ordenen door steeds weer te luisteren en vragen te stellen zonder te oordelen. Ze geven mij helderheid, positieve energie en vertrouwen. We bespreken onderwerpen die we zelf soms zwaar vinden en als we het er even over hebben, inspireren we elkaar om iets van een andere invalshoek te bekijken, kunnen we samen weer hard lachen en verder met ons leven. Inmiddels staat deze blog online en durf ik mij bloot te geven voor een paar honderd lezers. Dat betekent dat ik mij gelukkig voel, anders zou ik dit nog niet durven doen. Ik heb mede dankzij meditatie kracht gekregen om mezelf te durven zijn. Alleen zijn was een leermoment, een proces, waar ik echt zelf door heen moest. Een proces waarin ik heb geleerd rust in mijn hoofd te creëren. Tegenwoordig hou ik enorm van alleen zijn en zie ik elk moment voor mezelf als een cadeautje van rust. De vrouwen uit mijn meditatieclubje zijn geen zweverige, vreemde types, maar geweldige bronnen van liefde die mij leerde dat ik mezelf mag zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s