Yes ik ben heringeburgerd

De tijd is voorbij gevlogen zonder dat ik schreef. Vreemd genoeg moest ik even wennen aan het idee dat ik Hilversum, de mediastad, had verlaten. Er lijkt daar een energie te hangen, waardoor ik vanzelf met media bezig wil zijn en schrijven ging er super makkelijk.

Tijdens mijn verblijf in Spanje verlangde ik er naar weer even in Amsterdam te wonen en inmiddels heb ik er al een week doorgebracht, bij de Nieuwmarkt. Ik had er een super fijn weekend met vriendinnen. Op vrijdag heb ik een avondje bank gehangen en film gekeken met een vriendin die ik vanuit Nicaragua ken. Op zaterdag heb ik gefeest bij het Rembrandtplein met een andere vriendin die ook in Amsterdam woonde, maar inmiddels naar Rotterdam vertrokken is.

Zondag was alles weer voorbij. Ik nam afscheid van mijn vriendin bij het Centraal station. Ondertussen werd ik geconfronteerd met het grote contrast tussen arm en rijk in Nederland. Daklozen lagen met blote voeten tegen het gebouw van het station. En een blonde vrouw staat al langer dan twee jaar de daklozenkrant te promoten bij de ingang. Toen ik haar een paar jaar geleden weleens zag vond ik haar zielig en dan kocht ik soms een krant. Ondertussen is mijn beeld van het leven veranderd en vind ik haar niet meer zielig, wel heb ik respect voor haar doorzettingsvermogen.

Daar loop ik dan alleen door de stad. De korte avondwandeling vanaf Centraal station naar het appartement gaf me een gek gevoel. Ik zag een jongeman op een trap hangen, hij zag er slap uit en huilde. Het leek er op alsof hij te veel gedronken had of drugs gebruikte. Ook zag ik gezinnen met kleine kinderen, ze hadden plezier.

Amsterdam blijft een interessante stad. Alleen bepaald mijn gezelschap wel of ik het geweldig vind of niet. De momenten dat ik Amsterdam miste was het dus niet per se de stad dat ik miste. Toen ik Amsterdam miste, verlangde ik eigenlijk naar de momenten die ik had met fijne vrienden. De plek verbindt mij met mijn positieve herinneringen van de afgelopen jaren. Eigenlijk maakt de stad dus niet zoveel uit als je in het heden leeft. Of een plek fijn is wordt bepaald door met wie je bent en welke herinnering je samen maakt.

Inmiddels ben ik weer terug in Nijkerkerveen. Geloof het of niet maar het proces van terug gaan naar waar je vandaan komt is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Toen ik het dorp verliet ging ik weg met een bepaald beeld wat ik van de plek en de mensen had. Ik wist wat mijn mening was over de buurt. Maar ik besef dat alles of in ieder geval ikzelf enorm veranderd ben. Ik moet leren met een open blik naar iedereen te kijken. Mensen die ik jaren kende moet ik opnieuw leren kennen.

Gelukkig heb ik sinds mijn geboorte een hele leuke vriendin. Zij nodigde mij uit om mee te doen met een dorpsfeest bootcampwedstrijd in Hoevelaken. Ik zag het als een soort herinburgeringscursus. Twee uur lang hebben we als het team ‘Onkruid vergaat niet’ sportend gestreden met als doel geen laatste te worden. Het is gelukt! We werden achtste van de twaalf en we kregen zelfs een medaille, mijn symbool dat ik geslaagd ben voor mijn herinburgeringscursus voor mijn dorpse leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s