Back to the beginning

Een paar jaar geleden heb ik een half jaar een minor (studie) gevolgd over ontwikkelingslanden. Ik leerde dat er soms jongeren vanuit dorpjes naar de stad vertrokken om toch te kunnen studeren. Er werd een voorbeeld gegeven over een hele familie die spaarde om 1 persoon naar de stad te kunnen sturen om te gaan studeren. Zij hoopten dat hij terug zou komen naar het dorp aan het einde van de studie om zijn opgedane kennis met hen te delen of de familie op zijn minst een beetje rijker te maken. Wat een teleurstelling was het toen hij niet weer in het dorp kwam wonen. Hij was veranderd en kon zijn draai er niet meer vinden. De verwachtingen van de familie waren ook iets hoger dan de realiteit.

Ik heb vaak aan dit verhaal gedacht. Nu wil ik Nijkerkerveen niet per se vergelijken met een ontwikkelingsland, maar het verschil met de stad Amsterdam is voor mij net zo groot als het verschil met Latijns-Amerika. Ik heb bijna een week in Nijkerkerveen geslapen, mijn ouders waren op vakantie. Nu pas besef ik hoeveel ik veranderd ben door mijn studies, de reizen die ik heb gemaakt, mijn leven in Amsterdam en de nieuwe vriendschappen die ontstaan zijn in de afgelopen jaren. Mijn oude vriendschappen zijn blijven bestaan, mijn familie is gebleven, maar toch is alles veranderd. Ik kijk met andere ogen naar alles en iedereen. Het is een ontdekking en soms betrap ik mezelf erop dat ik soms denk dat iedereen de kennis heeft die ik heb. Tegelijkertijd vind ik het mooi dat ik nu zie dat iedereen verschillend is en dat het steeds meer opvalt naarmate je er bewust mee bezig bent.

Ik ben weer terug bij het begin: Nederland, Nijkerkerveen, Chauffeurscafé de Tweede Steeg. Ik heb weleens gelezen dat je soms een stapje terug moet doen om weer een paar stappen verder te kunnen. Maar het lijkt wel alsof ik de hele route terug moest gaan. Misschien wel om mijn voetafdrukken duidelijker achter te laten en vervolgens weer verder te gaan. Daar sta ik dan weer net als toen ik 15 was af te wassen. De reizen waar ik op mijn vijftiende van droomde zijn inmiddels dankbare herinneringen geworden. Dus nu sta ik daar weer net als toen mijn volgende dromen te bedenken. Reizen wil ik nog steeds heel graag, maar voor dit moment ligt de focus toch op het zorgen voor een inkomen. Omdat ik geen benauwde sprong wil maken naar een kant waar ik niet gelukkiger van word heb ik een coach ingeschakeld. Zij stelt mij vragen en spiegelt mij, zodat ik sterk kan blijven in het bepalen van mijn eigen pad.

Gisteren was ik dus weer even bij haar. We deden een oefening met stoelen om te voelen wat de beste keuze is. Ik had er al vaker van gehoord. Kort gezegd koppel je optie 1 aan een stoel en optie 2 aan een andere stoel. Dan ga je op de verschillende stoelen zitten om te voelen welke stoel het best bij je past. Aan stoel 1 koppelde ik een kantoorbaan, ooit een vast contract en een koophuis. Ik kon maar tot halverwege gaan zitten op de stoel en al mijn spieren leken te verkrampen. Aan optie 2 koppelde ik de richting van coaching, schrijven en onzekerheid. Ik voelde de positieve spanning die ik voel wanneer ik in een vliegtuig zit die opsteigd of landt. Ik kon ontspannen achterover leunen en wist dat de tweede optie beter bij mij paste. Maar hoe ga ik daar mijn geld mee verdienen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s