Spontaniteit kun je niet plannen, toch?

Soms vraag ik me weleens af hoe het mensen lukt om altijd keurig op tijd te komen. Ik doe ook mijn best hoor en meestal ben ik op mijn werk wel gewoon op tijd en bij een officiële afspraak ben ik soms zelfs te vroeg. Maar in mijn vrije tijd lukt het gewoon niet om op tijd te komen. Mijn vriendin appte mij bijvoorbeeld afgelopen week dat ik langer dan het ‘Veense kwartiertje’ te laat was en dat zij zich zorgen maakte. Maar ik kom meestal een half uur te laat en op een feestje kom ik vaak niet eerder dan een uur nadat het begonnen is. Ik hou van hoogtepunten en meestal zijn die er niet in het begin al. Daarom vind ik het fijn als iedereen alvast zijn plekje gevonden heeft en het feest al op gang is. Zo kan ik voor die tijd nog even dingen doen die ik zelf ontzettend belangrijk vind, zoals…. Schrijven, muziek luisteren, een dutje doen, iets leren, een boek lezen, lekker alleen zijn of nog iets te lang met iemand anders samen zijn.

Eigenlijk zou ik een soort ruimte in mijn dag moeten vastzetten voor de spontane momenten. Of is de spontaniteit dan verdwenen? Bij mij kan er namelijk altijd ‘per ongeluk’ iets tussenkomen in mijn planning. Zoals dinsdag, toen had ik om 15.45 een afspraak in Amsterdam. Toevallig had ik de trein al iets eerder genomen en was ik om 15.00 in Amsterdam. Terwijl ik in de trein zat kreeg ik een berichtje van een Costa Ricaanse vriend, Fernando, die ik twee jaar geleden in Costa Rica leerde kennen. Hij was onderweg naar zweden en zijn overstap was onverwachts in Amsterdam. Hij had een paar uur om Amsterdam te ontdekken en ik kreeg de kans om nog even koffie met hem te drinken. Super tof om hem na twee jaar onverwachts weer te zien.

Fernando leerde een Belgische vriendin Marie, haar broertje Pierre en mij een beetje surfen op de Stille Oceaan in Costa Rica. Toen ik Fernando weer even zag in Amsterdam kwamen mijn oude herinneringen weer helemaal tot leven. De dag dat we hem ontmoette kostte dat Pierre een bloedneus, mij twee tanden door mijn lip en Marie een bloedende wenkbrauw geloof ik. Maar het belangrijkste was dat Fernando ons op een surfplank leerde staan.

Als ik samen ben met reizende vrienden, dan word ik zo ontzettend enthousiast en wil ik het liefst ook weer op reis. Fernando vertelde mij hoe hij zijn spullen had verkocht om drie maanden door Europa te reizen. Ik bekende dat ik jaloers was en zo graag mee zou willen. Hij adviseerde mij mijn spullen ook te verkopen en mee te gaan. Maar raad eens.. Ik heb bijna geen waardevolle spullen, dus dat plan houdt hier een beetje op. Toch probeerde hij mij over te halen. Er zijn namelijk genoeg plekken, zoals hostels waar je kunt overnachten en eten in ruil voor een aantal uur werk. Zo duur hoeft reizen dus helemaal niet te zijn. Maar toch, ik probeer mezelf nog even rustig te houden, want ik heb besloten dat ik mijn diploma als Holistisch masseuse gewoon wil gaan halen binnen nu en een half jaar. Ik moet dus proberen te focussen op de aankomende examens en de herkansingen die ik nog open heb staan van het afgelopen jaar. Vandaag gaat de studie weer beginnen in Utrecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s