Een terugblik op mijn leven.

Oma en jannekeAf en toe doe ik even een terugblik op mijn leven, omdat ik mij soms afvraag hoe ik in bepaalde situaties beland ben en waarom ik het ook alweer zo wilde. Ik doorloop gebeurtenissen uit mijn verleden in mijn hoofd om mezelf er aan te herinneren dat alles gaat zoals het gaan moet, alles loopt zoals het bedoeld is, niet per se zoals ik het zelf bedacht heb, maar wel zoals het voor mij het best is.

Op mijn 18e overleed mijn oma. Tot aan die tijd bezocht ik haar elke week in het verzorgingstehuis. Ik werd heel rustig bij haar. Ze praatte niet veel, maar leek wel veel te denken. Lees verder

Advertenties

De vrienden met bad en vaatwasser en de vrienden zonder bad en vaatwasser

AmstelGister heb ik Amsterdam verruild voor drie weken Hilversum en Jopie! Ergens heb ik een vreemd soort behoefte om telkens weer weg te gaan, steeds weer afscheid te nemen of fases op een hele duidelijke manier af te sluiten. Steeds weer groei ik een stukje. In Amsterdam bij het Amstelstation werd ik drie weken ouder. Ik bracht er de trainingsfase van mijn nieuwe baan door, zakte voor mijn ITIL-examen en kwam elke dag thuis na mijn eerste werkweek bij de Gemeente Amersfoort. Het was mijn tijdelijke basis, mijn stabiliteit van drie weken tijdens een van de orkaanfases in mijn leven. Als ik constant op 1 plek leef heb ik niet zo door hoe snel de tijd voorbij vliegt. Als ik weet wanneer het einde komt lukt het mij om intenser te leven, bewuster van elk moment te genieten, want ik weet dat het niet lang duurt. Als ik vertrek lijkt het alsof ik de energie als een soort slangenhuid die ik niet meer wil, los kan laten om een hoofdstuk af te sluiten en op een blanco pagina het volgende hoofdstuk te beginnen. Steeds weer een nieuw kort hoofdstuk. Steeds een andere plek voor de nieuwe herinneringen die ik verzamel. Lees verder

Mijn bloed is veranderd in koffie

19657122_10213762399040600_1091755889833925299_nDe dagen vliegen voorbij terwijl ik mezelf telkens weer de vraag stel ‘Hoe doet iedereen dat toch? Hoe blijf je voldoen aan de verwachtingen van de maatschappij? De mensen die het kunnen, zijn die ook gewoon happy of is dat echt iets waar je een keuze in moet maken of happy zijn of voldoen aan alle eisen?

We zijn bijna een maand verder sinds mijn vorige blog. Steeds denk ik weer ik wil schrijven, maar van welke energie of welke tijd? Ik heb sinds kort weer een fulltime baan en daarvoor volg ik een ICT Traineeship in Den Haag. Van te voren is mij al verteld dat het zwaar zou worden en er is niets aan gelogen. Ik heb het zwaar. Van branche veranderen is iets dat je niet moet onderschatten. Alles is nieuw en een wazig gebied waar je je weg in moet zien te vinden. Al snel veranderde mijn bloed in koffie in de hoop dat ik daarmee alle nieuwe informatie in mijn hoofd op kan slaan. Lees verder