Mijn Vinkeveense leven vliegt voorbij

VinkeveenvliegtIk ben bijna een maand inwoner van de Gemeente de Ronde Venen. Vanaf dag 1 voelde ik mij thuis, maar op sommige dagen ineens weer niet. Ik heb even diep nagedacht hoe dit zomaar kan en ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn kracht tegelijkertijd mijn valkuil is. Ik ben een beetje een kameleon. Mijn persoonlijkheid is flexibel, dus ik kan mij goed aanpassen, soms zo goed dat ik mijn kern onderweg een beetje verlies. Er is bijvoorbeeld een dorpse en een stadse versie van mij. In het dorp houd ik rekening met andere dorpelingen en pas ik mij aan. Vaak ben ik iets rustiger en serieuzer, omdat ik er rekening mee houd dat de dorpse buren iets over elkaar denken, dus ook over mij. Onbewust probeer ik minder op te vallen, omdat ik het een beetje ongemakkelijk vind als mensen die ik steeds weer tegenkom een mening over mij vormen.

In Amsterdam ben ik anders, vrijer, schaamteloos, opener, misschien wel iets meer mezelf. Mijn zintuigen staan op scherp, want er gebeurt van alles en er komt zoveel diversiteit langs. Voor mij blijft Amsterdam nog altijd een vermakelijke attractie, waarbij ik soms denk… Ik wil hier onderdeel van zijn. Er zijn zoveel mensen dat je nauwelijks opvalt als je voor je gevoel een beetje gek doet. Je kunt de kleding dragen die je wilt zonder dat iemand raar kijkt en je gedragen of misdragen zoals je daar op dat moment zin in hebt.

Naast mijn stadse en dorpse versie heb ik ook een avontuurlijke versie ontwikkeld en ik moet toegeven ondanks de rust van een eigen plekje mis ik op sommige dagen echt mijn spannende zwerversbestaan. Steeds weer mijn tassen inpakken, steeds weer nieuwe routes ontdekken en een andere levensstijl aannemen, aangepast aan het huis en de plek. Steeds weer kon ik vluchten voor mezelf en nu… is dat voorbij en kan ik niets anders dan de confrontatie aangaan. Wie was ik? Wie ben ik nu? En wie wil ik zijn? Wat wil ik echt bereiken met mijn leven? Hoe leef ik de meest gelukkige versie van mijn leven?

Mijn zintuigen werden alsmaar geprikkeld. Elk huis waar ik het afgelopen jaar gelogeerd heb was anders en in elk huis hing een andere sfeer. Ik hoefde mij nergens druk om te maken, niet na te denken over de aankleding van het huis of de aankoop van spullen. Ik hoefde alleen maar alle keukenkastjes open te trekken en te zoeken naar wat ik nodig had. Nu moet ik zelf spullen verzamelen en voor alles een plekje bedenken. Ik ben nog even een rondje door het huis van mijn ouders gegaan en ben verbaasd over hoeveel dingen ik eigenlijk bewaard heb. Schrijfsels, herinneringen, oude agenda’s, dagboeken, studieboeken, andere boeken, kleding, decoratie en zelfs nog mijn kinderspeelgoed. Wat moet ik er mee doen?

Het leek mij altijd heel tof om zo weinig spullen te hebben dat alles in een backpack zou passen en dat je dan met een bevrijd gevoel de wereld over zou trekken, met werkelijk je hele hebben en houden. Maar als ik zo naar mijn spullen kijk dan heb ik zo’n vermoeden dat ik die uitdaging beter los kan laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s