#MeToo ik was 19 toen hij niet van mij af kon blijven, zijn dochter 3 jaar jonger

lopezMaandenlang heb ik er over nagedacht en getwijfeld. Zal ik mijn leven lichter maken door te delen dat achter mijn lach ook gewoon zorgen schuilen? Vandaag vroeg ik mij ineens af waarom het me irriteert dat de media zo blijven hangen in de #MeToo. Gaat het nog steeds over de ‘slachtoffers’ en de ‘daders’? Gaat het nog steeds om bewustwording van ‘onschuldig’ intimiderend gedrag? Er hangt voor mijn gevoel een vergrootglas boven het gedrag van de man en zelfs ik als vrouw word er een beetje nerveus van. Of gaan de artikelen al lang niet meer over het onderwerp, maar draait het vooral om de cijfers? Zo van, ‘dit onderwerp slaat lekker aan, laten we daar maar van profiteren. Laten we het uitmelken door zoveel mogelijk lezers te winnen voor ons artikel’. Misschien vind ik het wel irritant, omdat ik mijn eigen verhaal nog niet genoeg verteld heb.

Toch ben ik blij dat de #MeToo zoveel aandacht kreeg. Ik heb verschrikkelijke verhalen voorbij zien komen, waardoor ik stopte met twijfelen en mijn hart opende om de pijn van dit onderwerp te bevrijden. De vorige keer schreef ik nog: ‘Soms twijfel ik of de wereld al wel klaar is voor mijn gedachten.’ Vier dagen later, precies 8 jaar nadat een groot deel van mijn eigenwaarde weggenomen was, zag ik de #MeToo voorbij komen. De wereld was er blijkbaar klaar voor en ik ook.

Ik was 19 toen hij niet van mij af kon blijven, zijn dochter 3 jaar jonger. Een half jaar na de gebeurtenis kwamen mijn ouders er achter, omdat het niet zo goed met mij ging. Ik raakte in paniek als ik niet kon feesten om mij daar zorgeloos te bezatten en te dansen. Toen ik geconfronteerd werd met mijn gedrag kon ik er nog steeds niet over praten. Ik gaf toe dat ik misbruikt was, maar verzweeg wie de dader was. Ik was bang dat mensen in actie zouden komen en ik er niet meer voor weg kon lopen. Dus ik bleef zwijgen. Toen ik later dat jaar bij een psychiater terechtkwam en geen traan gelaten had, maar hij mij na twee sessies toch al antidepressieva voor wilde schrijven, had ik mezelf genezen verklaard. Daar hoefde ik niet meer naartoe.

Ik bleef volhouden dat het op een dag vanzelf beter met mij zou gaan, want op een dag zou ik geld hebben om de hele wereld over te reizen en hier niet meer aan te hoeven denken. Ondertussen bleef ik steeds maar vastlopen in mijn eigen web aan herinneringen. Op mijn 25ste begon ik aan de opleiding Massagetherapie waar ik ineens met mijn gevoelens geconfronteerd werd. Ik weet het nog goed, op de dag van de les over de buikmassage raakte ik in paniek. In je buik zitten namelijk heel veel emoties opgeslagen en als dat wordt aangeraakt dan kunnen die emoties weer vrijkomen. Toen ik thuis kwam huilde ik onder de douche, ik voelde mij opnieuw misbruikt, omdat alle herinneringen loskwamen. Drie dagen lang was ik van slag en toen pas besefte ik dat het wegstoppen van een traumatische gebeurtenis geen nut heeft. Het moet er uit als je er niet aan onder door wilt gaan. Ik besefte dat ik al die tijd weinig gevoeld had en dat vriendschappen en familie voor mij niet waardevol genoeg waren. Ik werd verdrietig, omdat liefde mij zo moeilijk kon raken. Ik voelde het gewoon niet zo sterk als vroeger. Ik maakte van binnen alles kapot door mezelf af te sluiten. Ik moest iets doen om weer waarde aan mijn leven toe te voegen. Ik wilde zo graag begrepen worden, dus ik typte een brief en mailde het naar mijn ouders, broers, schoonzussen en een aantal vrienden. Ik kon het leven gewoon niet meer alleen aan. Ik schreef:

19

Jouw fout werd mijn slopende geheim Klootzak!

Ik wil vluchten, vluchten voor mijn herinnering. Ik wil verder, ik wil het vergeten, maar het blijft me achtervolgen.

Jarenlang heb ik jouw fout als mijn grootste

geheim bewaard. Het werd de heerser van mijn heen en weer slingerende gevoelens. Ik heb mijn best gedaan te zwijgen, mijn vasthoudende herinneringen te negeren. Maar nu, zes jaar en drie maanden later, word ik gedwongen mijn geheim te verklappen, want jouw fout put mij compleet uit. Dagelijks word ik ’s nachts bezweet en gespannen wakker, omdat de nachtmerries mij niet meer met rust laten. Jouw fout laat mijn lichaam verstijven bij elke onverwachte aanraking van wie dan ook.

16 oktober 2009. Het was nog maar 21.00 uur, maar het was al donker. Vanuit de binnenstad moest ik ongeveer een kwartier lopen naar station Amersfoort. Ik vond het eng om alleen te gaan, omdat ik een paar maanden daarvoor was overvallen op Curaçao en ik mijn angst nog moest overwinnen. ‘Ik loop met je mee naar het station’, stelde hij mij geruststellend voor. De vriendelijke man wilde nog wel even snel langs zijn huis om zijn aansteker en sigaretten te halen, dus ik liep mee.

Hij opende de deur en ik zag een smalle gang met een trap. ‘Wil je mijn huis zien?’, vroeg hij. ‘Is goed’, antwoordde ik. Ik volgde hem de trap op. We kwamen boven in zijn woonkamer. Er lag een matras op de grond. Zijn dochter bleef slapen. Hij zocht zijn sigaretten: ‘Ik heb een dakterras, met heel mooi uitzicht op de stad, ga maar kijken.’ Ik liep naar buiten. Het dakterras was best groot maar het uitzicht niet heel bijzonder. Ineens stond hij achter mij. Naar mijn zin iets te dichtbij. ‘Je hebt geluk’, zei hij. ‘Je bent de eerste vrouw die boven is gekomen met haar broek nog aan’. Ik lachte om zijn grapje, totdat hij mij vastpakte en ik verstijfde.

De rest zet ik niet online, omdat ik het zelf niet aan kan om het terug te lezen. Terwijl ik dit schrijf denk ik dat er vast mensen zijn die het raar vinden dat ik dit openbaar zet, maar ondertussen denk ik aan de tekst van een filmpje van VPRO ‘Ziekte als verdienmodel’. Ik wil anderen heel graag motiveren hun hart te luchten, bij familie, vrienden, een hulpverlener of een willekeurige voorbijganger, want onverwerkte emoties slaan zich op in je lichaam en maken je ziek! Het is tijd voor meer openheid waardoor deze maatschappij weer kan genezen!

Advertenties

7 thoughts on “#MeToo ik was 19 toen hij niet van mij af kon blijven, zijn dochter 3 jaar jonger

  1. Soms is het moeilijk om er over te praten te schrijven. MeToo was voor heel wat vrouwen een goede opzet. Zodat ze het konden wegschrijven. Wel zal er nog altijd een angst blijven bestaan om er over te praten te schrijven. Maar er aandacht aan blijven geven is van belang.
    Tenslotte draag je zoiets heel je leven bij, en is het vaak ook moeilijk om nog iemand toe te laten in je leven.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s