We moeten meer leven! Minder sociaal gewenst bezig zijn! Vaker op ons bek gaan! Groeien! Leren! Voelen! Leven dus! Want straks… is het voorbij!

23423366_10214919659171380_376399593_oTerwijl ik soms nog wat hang in gebeurtenissen uit mijn verleden gaat het heden gewoon door en knal ik letterlijk tegen de volgende levensles aan. Ik moet meer leven in het nu, meer genieten en dankbaar zijn. Minder nadenken, mezelf nog meer laten leiden door mijn gevoel. De Westerse cultuur is soms wat in de war, want over dat leven op gevoel en luisteren naar intuïtie lijken we maar weinig te leren. Alles moet onderbouwd zijn met cijfers of feiten, maar als iets voor jou niet goed voelt dan is dat toch gewoon zo! Want wie bepaalt nou wat de waarheid is? Iedereen kijkt op zijn eigen manier naar de wereld, dus de waarheid kan per persoon variëren, zelfs met feitelijke onderbouwingen. Als iets niet goed voelt dan is dat gewoon zo, dan is dat jouw waarheid en daar heeft verder niemand iets over te zeggen! Ik zie zoveel mensen die het vertrouwen in zichzelf verloren zijn, zoveel mensen die zoeken naar de waarheid en het eigenlijk zelf bezitten. We moeten stoppen met twijfelen, stoppen met denken dat andere mensen het beter weten dan wijzelf! Stoppen met denken dat je situaties of personen misschien verkeerd begrepen hebt, want iedereen heeft in zichzelf een route naar de waarheid. De reden dat we ongelukkig worden is niet per se door wat we meemaken, maar wel door dat we uit balans raken door het getwijfel aan onszelf.

Vorige week zaterdag reed ik op de snelweg van Hilversum richting Amersfoort, onderweg naar mijn ouders. Ik was blij want volgens mijn planning zou ik 19.00 uur redden en dat zou betekenen dat ik op tijd zou komen voor de familiefoto’s. Maar toen ik met ongeveer een snelheid van 50 in de bocht reed waar wegwerkzaamheden plaatsvonden, maakte ik een inschattingsfoutje. De bocht was scherper dan ik had gedacht en ineens zag ik de betonblokken gevaarlijk dichtbij komen. Ik trapte op mijn rem, maar kreeg mijn auto niet op tijd stil. Ik besefte dat ik tegen de betonblokken aan zou knallen, liet mijn rem los en gooide mijn stuur om. En toen stond ik met een klap stil en sloeg de motor af. Ik probeerde te beseffen wat er was gebeurd. Ik wilde huilen van de schrik en de onzekerheid van wat er hierna zou gebeuren. Maar ik besefte dat als ik zou gaan huilen ik dan mijn kracht verspilde en dat het mij niets dichterbij veiligheid bracht. Ik hoopte dat er niet nog een auto uit de bocht zou vliegen en tegen mij aan zou knallen. In mijn spiegel zag ik auto’s mijn kant op komen. Zonder twijfel startte ik mijn auto en tot mijn opluchting functioneerde die ook nog. Ik deed mijn gevarenlichten aan, schakelde naar achteren, bevrijdde de auto van de betonblokken, en slingerde met 15 km per uur de snelweg op richting een afgezette rijbaan. Toen de auto stilstond leken mijn hersenen in brand te staan. Mijn hoofd gloeide. Ik bleef even stil zitten om te ontdekken hoe het met mijn emoties en mijn lichaam ging. Ik nam een paar minuten de tijd om tot rust te komen. Ineens voelde ik dankbaarheid omdat ik nog in leven was en dat ik ondanks de inschattingsfout goed had gereageerd. Ik heb geluk gehad.

Ik belde mijn vader om door te geven dat ik 19.00 uur voor de foto’s niet meer ging redden. ‘Pap, ik ben uit de bocht gevlogen, ik weet niet wat ik moet doen. Hoe werkt dit?’. Mijn vader gaf me aanwijzingen en stapte in de auto om naar mij toe te komen. Ik belde de ANWB die aangaf dat zij hierbij niets voor mij konden betekenen.
‘Waarvoor ben ik dan lid?’
‘Voor pech onderweg, banden verwisselen enzo.’
‘Echt?’
‘Ja.’
‘Hmm. Oke. Ik weet niet hoe dit werkt. Wie moet ik nu bellen?’
‘De politie, of Rijkswaterstaat of je verzekering.’

Ik belde de politie die ontzettend zijn best deed om mijn vrouwelijke uitleg van de plaatsbeschrijving te begrijpen en dat viel niet mee. ‘Ik weet echt niet waar u bent mevrouw. Zie je geen hectometerpaaltje?’
‘Nee. Kan ik je niet een kaartje mailen van Googlemaps?’
‘Ik stuur je wel een link via SMS, als je daar op klikt geef je toestemming voor je GPS, wil je dat?’
‘Ja.’

Terwijl ik wachtte op een wegsleper bedacht ik me dat ik een knop in mijn hoofd had omzet. Ik ga meer leven. Dichterbij mezelf. Ik ga meer uitspreken wat ik werkelijk voel, denk en wil zonder onzeker te worden van de reactie van een ander. Ik ga mij geen moment meer gedragen zoals je je ‘zou moeten gedragen’. Sociaal gewenst gedrag kan mij de boom in als het mij niet dichterbij mezelf brengt. Ik ga mijn gevoelens weer toelaten en echt beleven in mijn lichaam. Want ineens kan het leven voorbij zijn. Een soort zwarte wolk leek mij te verlaten. Ik voelde mij opgelucht.

Ik mag meer genieten en dat gevoel door mijn hele lichaam bewust laten voelen. Ik ga minder nadenken, minder bezig zijn met wat de samenleving aangeleerd heeft als normaal. Accepteren dat mijn waarheid soms ver buiten die van anderen ligt en ook daar dankbaar voor zijn. Ik ben totaal niet bang om dood te gaan, maar toch was ik die dag blij dat ik mocht ik voelde dat ik eerst nog meer levenslessen wil ervaren voordat mijn verhaal op een dag afloopt.

Ik ben dankbaar, want ik voelde ineens zo duidelijk dat ik wilde leven. En dat gevoel leek ik zo lang te zijn verloren. Ik had het zo gemist. IK BEN BLIJ DAT IK LEEF! En wow.. wat is dat fijn, die blijdschap, dat leven in mijn lichaam tussen de spierpijn en stijfheid door. Mijn hoofd deed pijn en mijn armen en nek, zelfs in mijn vingertoppen en onder mijn voet voelde ik pijn. Maar ik ben er nog en ik ben er heel goed vanaf gekomen. Mijn auto is zelfs alweer gemaakt. Ik ben dankbaar voor het leven.. dankbaarheid.. jeetje wat een heerlijk gevoel! En mijn familie wat reageerden ze ontzettend lief toen ik die avond 1,5 uur te laat op oma’s feestje aankwam. De les die ik geleerd heb is: probeer dankbaarheid te voelen voordat het leven je dwingt tot een harde les!

Advertenties

One thought on “We moeten meer leven! Minder sociaal gewenst bezig zijn! Vaker op ons bek gaan! Groeien! Leren! Voelen! Leven dus! Want straks… is het voorbij!

  1. Durven te leven mochten we dat meer doen zouden we meer een gelukkig gevoel voelen. Want dat hoeft geen geld te kosten alleen wat kracht en energie.
    Het leven kan zo voorbij zijn en dan heb je spijt dat je niet geleefd hebt.

    Je hebt veel geluk gehad en op zo een moment gaat er veel door je hoofd. En nadien dan besef je van het leven kan zo eindigen.

    Iedere dag zou men het woord bedankt moeten gebruiken naar jezelf toe maar ook naar anderen, al is het een bloem een persoon gelijk was. Door dankbaarheid te geven voel je zoveel liefde stromen dat je dan weer delen mag.

    Mooi stukje levensles dat je hier beschrijft.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s