Flarden van herinneringen komen weer tot leven, mijn oude huis, Richard…

Het is stil in mijn hoofd. Er is rust en soms voel ik wat. Ik ben nog niet echt geconfronteerd met mijn Curacaose verleden. De plekken waar ik tot nu toe geweest ben herken ik nauwelijks. Toch had ik verwacht dat ik meer zou voelen, maar misschien omdat ik niet alleen ben blijf ik in balans. De plaatsen die ik ken uit mijn verleden heb ik tot nu toe nog niet bezocht. Ik wil eerst voelen dat ik tot rust gekomen ben. Ik geef me over aan de flow en de eerste 6 dagen brengen we door in Westpunt met strandbezoekjes en uitrusten aan het zwembad bij ons huisje. We gaan met een kapitein en een visser mee op een boot. De kapitein herkent de enorme ontspanning van het water op mijn gezicht en inspireert mij om toch eens na te denken mij meer te verdiepen in de watersport. “Je marifoon halen is makkelijk en je watersportvaarbewijs kun je binnen een half jaar ook wel hebben. Dan kun je ook met toeristen gaan varen”. We halen een tonijn en een baracuda binnen en bereiden die later op de BBQ. De enorme versheid is heerlijk. Verder werk ik in de eerste week aan het analyseren van het boek “Komt een vrouw bij de dokter”, omdat ik dat boek zo lekker direct en soms wat lomp geschreven vind, als vooropdracht voor mijn tweede deel van de opleiding Romans en korte verhalen. Ook heb ik ondertussen een nachtelijke gewoonte ontwikkelt, tussen 3.00u en 5.00u eet ik een banaan.

Op donderdagavond kom ik voor het eerst sinds 9 jaar in Willemstad, Punda en Otrabanda. Ik hoor de muziek op de straten en de grijns is niet van mijn gezicht te slaan. Ik voel mij zo ontzettend happy, welkom, zorgeloos, thuis! Ik heb in de afgelopen jaren beter mijn best gedaan met voorbereiden dan de eerste keer Curacao, want dit keer ken ik de Spaanse teksten van de vrolijk klinkende muziek die ik hoor op elke straat en kan ik soms zelfs een beetje meezingen. Mensen dansen op straat en ik beweeg stiekem een beetje mee. Curacao is prachtig. Waarom is het leven in Nederland niet een beetje meer zo? Iets gevoelsmatiger? Ietsje schaamtelozer? We lopen verder naar Pietermaai of ook wel Kaya Wilson Godett, de straat waar ik 5 maanden van mijn tienerjaren opgroeide, de straat dat mijn leven voor goed veranderde.

Flarden van herinneringen komen weer tot leven. Mijn oude huis waar Richard de choller onze dakloze buurman was. Aan de linkerkant op de begane grond was mijn slaapkamer. Met mijn huisgenoten zaten we op het bovenste balkon, terwijl een iets ontspoorde man zonder schoenen schreeuwend de maraton rende. ‘s Nachts stond Richard aan de kant van mijn raam en schreeuwde: “Jeffin ik heb je auto gewassen”, met zout water. Dit bleef hij dan herhalen in de hoop dat Jeffin direct uit zijn bed zou stappen om 5 gulden te betalen.

Het verwaarloosde muurtje naast Richards huis, ik bracht er mijn laatste avond van mijn 5 maanden verblijf met Richard door. Mijn laatste brood en drie soorten beleg had ik op schoot. Richard zat naast mij. We hadden niet echt een gesprek. In die tijd was ik nog niet allergisch voor pinda’s. “Wil je op dit broodje pindakaas, chocopasta of sandwichspread?”, bleef ik herhalen totdat hij genoeg gegeten had. Hij antwoordde energiek alsof de herhaling hem niet zou vervelen. In de maanden daarvoor gaven wij ons hem eten als we over hadden, hij kwam bij ons BBQ’en en soms vroeg hij om Noodlesoup. Eigenlijk hoorde hij gewoon bij ons studentenhuis. Ik vertelde hem dat ik naar huis moest en echt niet wilde. Ik vertelde hoe ik zo’n hekel had aan het koude weer en de Hollandse voorspelbaarheid. Hij reageerde alleen maar met “ja.. ja.. ja..”,op een afwezige manier. Ik heb geen idee of hij hoorde wat ik zei. In de maand na mijn thuiskomst in Nederland was hij overleden. Verbrand in het huis dat er nu nog steeds hetzelfde uit ziet, alleen is het nu voller gegroeid. Zou er een andere choller wonen? De emotie voel ik in mijn keel. Dagenlang wilde ik alleen maar terug naar Curacao, maar mijn vrienden ging allemaal weer naar huis en Richard was dood. Mijn Curacaose leven zou nooit meer kloppen.

We gaan naar de Pondjesbrug, of ook wel de Emmabrug en ik drink mijn favoriete cocktail Piña Colada, thank God, met een rode kers, zoals ik die alleen hier heb kunnen vinden in mijn leven! Ik ben dankbaar. Echt ontzettend dankbaar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s