Het leven is raar, mensen zijn raar

We vliegen van Curacao naar Amsterdam met een tussenlanding op Bonaire. De mensen zijn getransformeerd. Waar op de heenreis de Hollandse stress de energie van het vliegtuig in beslag nam, is nu iedereen ontspannen, relaxed. God, wat voel ik mij gelukkig. Een vliegtuig vind ik de meest inspirerende plek om mijn gedachten te ordenen. Nadat ik wat in een negatief spiraal terechtgekomen was in de afgelopen maanden in Nederland, voel ik nu weer motivatie, happiness!! Wat hoop ik hard dat ik dit gevoel lang vast kan houden. Twee krullenbollen met een avontuurlijk uiterlijk en een jongen met halflang, donker ruig haar zitten links van mij met het gangpad er tussenin… zullen zij op Bonaire uitstappen? Rechts van mij zijn twee vrije stoelen. Als die tot aan Amsterdam vrij blijven dan heb ik geluk! ruimte! privacy, om al mijn gedachten met een rode pen op papier te schrijven. Twee weken maar, ik had ze nodig, om de afgelopen 9 jaar te laten bezinken. Ik ben ineens 27, zoals het hoort, zoals mijn paspoort aangeeft. Ik heb een fase afgesloten die ik moeilijk in een paar woorden kan omschrijven, maar ik ben klaar voor een nieuw hoofdstuk, meer focus, ik voel het! Dit jaar rond ik mijn schrijversopleiding af, dat is mijn plan. 🙂

De stewardes met haar felrode lippen en zongebruinde huid is ontzettend vriendelijk en behulpzaam, het ziet eruit alsof het haar persoonlijkheid is en geen gemaakte werkhouding. Een flinke ronde bil stoot tegen mijn linker schouder. Ik deed nog zo mijn best om niet aangeraakt te worden, maar de gangpaden van TUI zijn niet echt de breedste. Het maakt niet uit, iedereen is chill en de dame biedt haar excuus aan. Daar hou ik van, mensen die bewust zijn van hun eigen acties en bewegingen, mensen die volledig aanwezig in hun lichaam leven en niet op een automatische piloot verder gaan. Dat is wat mij zo ontzettend aanspreekt in het Curacaose en Latijns Amerikaanse leven.

De behulpzame stewardes verliest haar ontspannen uitstraling tijdens het geven van de veiligheidsdemonstratie. “Eens moet de eerste keer zijn”, hoorde ik haar net daarvoor zeggen. Haar demonstratie ziet er professioneel uit en in mijn ogen heeft zij geen enkele reden tot onzekerheid. Raar eigenlijk dat je zelf niet kunt meten hoe de dingen die je doet overkomen op anderen. De bedenker van de mens heeft er vast lol in gehad toen die voor dat grapje koos, “zal ik ze een beetje pesten met onzekerheid?”. Soms vraag ik mij af zou je, aan het einde van je leven of daarna, kunnen lachen om al je overbodige onbenulligheden op planeet aarde?

Op 4 februari 2009 vloog ik voor het eerst naar Curacao en begon een fase van 9 jaar. Op 3 februari 2018 kwam ik terug van Curacao, voor de tweede keer, klaar voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven! Volwassenheid, genieten en gezonde egoïsme misschien? We zullen zien.. ik geef mij over aan de flow van mijn leven!

Advertenties

One thought on “Het leven is raar, mensen zijn raar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s