De reis naar de community!

Ik ga op pad zonder muziek, niet omdat ik dat graag doe, maar omdat ik nuttige dingen vaak niet vinden kan als ik op reis ga. Ik heb mijn iPod van de week nog vast gehad en toch weet ik niet waar die ligt, net als mijn powerbanks. Op het moment dat mijn bloeddruk stijgt denk ik “laat ook maar” het zal wel ergens goed voor zijn dat ik het niet meeneem. Als soort van laat ik weer eens contact maken met de mensen om mij heen of met mezelf. Maar wat er nou nuttig is aan het vergeten van sokken kan ik echt niet bedenken.

Een paar uur later land ik op Kopenhagen en verlies de route naar mijn tas uit het oog. Ik loop overbodig langs de douane waar ik daarna nog eens terug door de douane moet om de bagagehal te zoeken. Mijn Engels hakkelt en de informatieborden zijn voornamelijk in het Deens. Ik kan wel janken, de stress van de afgelopen tijd komt nu omhoog. Mijn iPod heb ik dit keer niet als vlucht voor mijn gevoel.

Evenlater lukt het mij om een treinkaartje te kopen voor 133 Deense Kronen, ik heb werkelijk geen idee hoeveel euro dat is, maar mijn bankrekening kan het aan. De jongen die mij hielp met het kaartje wijst mij vervolgens naar het treinstation links om de hoek met de trap naar beneden en geeft aan dat ik 40 minuten moet wachten. Vervolgens loop ik op het perron en kan ik nergens een connectie met Eslov vinden. Ik vraag het drie mensen en die weten het ook niet. Dan bedenk ik mij dat ik nooit meer zoiets ga doen. Geen landen meer waar Engels of Spaans niet de standaardtaal is…… volgens mij was dat ook mijn eerste reactie toen ik naar Nicaragua ging. Even later heb ik de moed weer bijeen geraapt en spreek een oudere man aan. Hij vertelt mij vriendelijk dat ik het best een vliegtuig kan nemen. Ik blijf hem aankijken. “Oh.. je wilt natuurlijk met de trein”. Hij raadt mij aan via Malmö of Lund C te gaan. Ik blijf hem aankijken, waarom laat hij mij nou weer kiezen? “Ga maar via Lund C”, reageert hij vervolgens.

Ik zit in de trein en hoop dat ik alles begrepen heb. Waarom kan ik niet gewoon happy zijn met het veilige bekende? Waarom wil ik steeds weer mijn grenzen verleggen en zo nodig sterk worden in mijn mind? Mijn adrenaline is nog actief en ik moet echt even aan iemand vertellen hoe ik mij voel: “Ik ga huilen”, app ik een vriend die in Zweden woont en mij vast begrijpt. “Dat mag niet”, stuurt hij terug. Die strenge duidelijkheid, hij is mijn held van de dag, want ik herstel direct.

Ik ben overgestapt op Lund C naar Eslov en als de conducteur mijn kaartje wil checken kijk ik hem wat ongemakkelijk aan. Hij keurt hem goed “tag” en knikt mij geruststellend toe. Het is gelukt.. wat heb ik aangehaald? Het regent en ik heb geen jas mee..

Ik hoor mijn medepassagiers praten en ik snap er geen snars van. Ineens voel ik mij op een of andere manier verwijderd van de mensheid. Dit heb ik tijdens het reizen in Latijns Amerika en in Spanje nooit gevoeld. Soms geeft je gevoel aan waar je het best past en misschien moet ik daar voortaan gewoon op bouwen.

Evenlater kom ik aan in Eslov, waar een vrouw in een donkerblauwe jurk met witte sjaal mij op staat te wachten. Ik zwaai opgelucht en zij geeft mij een knuffel vol warmte. Dan stap ik bij haar in de auto waar een bord vol warm eten staat. Zoveel smaak van puur voedsel en kruiden heb ik nog nooit gehad. Het is heerlijk!! Ik kan weer ontspannen. Na een stukje rijden komen we aan op de community en word ik warm en welkom ontvangen. Ik ben weer in contact met mijn medemens en kan zo het contact met mezelf weer herstellen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s