I’m still on my way

103858211_255879132310113_8393617396724630177_nIn november belande ik in een burn-out. De eerste maand bracht ik als een soort zombie door op de bank en in bed. 10 minuten alleen buiten zijn was al een kleine ramp, want alles om mij heen bewoog te snel en dat in het rustige Vinkeveen, waar ik door een bewegende kat en vliegende eenden al in paniek raakte. Ik was niet down of ongelukkig alleen doodmoe en vervuld met angst. Het was alsof de vermoeidheid alle remmen losgooide en mijn angsten de overhand namen. Ik was al een aantal keer in aanraking gekomen met de term burn-out, door vrienden en collega’s die mij voor waren. Wanneer ik mensen in moeilijke situaties om mij heen heb doe ik zoveel mogelijk research in de hoop een begripvolle vriendin te zijn en zo goed mogelijk mijn bijdrage te leveren aan herstel. Ik dacht dat ik mij kon inleven in wat een burn-out was, aangezien ik al vaker op mijn tenen had gelopen en bijna omviel van vermoeidheid. Maar nu ik zelf volledig uitgeschakeld werd zijn in mijn beleving overspannenheid of oververmoeidheid toch heel anders dan een burn-out.

In mijn geval heeft de burn-out alle remmen, die mijn angsten in bedwang hielden, losgegooid en het rationele denken laten overstromen. Nu 7,5 maand later ben ik volgens het opbouwschema van de bedrijfsarts bijna hersteld, vanaf maandag 22 juni om precies te zijn. Toch beangstigd mij het idee van volledig ‘beter’ zijn. 104100211_1673158679516784_8769134344908225530_nIk ben al lang blij dat de coronatijd er voor zorgt dat ik in september pas naar kantoor hoef en tot die tijd lekker thuis mag werken. Ik heb nog steeds af en toe paniekaanvallen, ineens tijdens het autorijden, tijdens het werken, tijdens het dragen van mijn opa’s kist op zijn begrafenis of op een willekeurig ander moment. Meestal ben ik bang dat mijn spieren zich zo sterk aanspannen dat de bloedstroom naar mijn hersenen afknelt en ik flauw zal vallen. Op de momenten dat zo’n paniekaanval mij met deze angst confronteert kan ik niet meer rationeel denken, word ik wat licht in mijn hoofd en zijn mijn schouder- en nekspieren aan de linkerkant verkrampt. Rationeel gezien is deze ellende met mezelf totaal niet nodig, maar helaas heb ik met mijn bewustzijn niet de controle over mijn onderbewustzijn en de reacties van mijn lichaam.103761388_261545735140046_6820473194569277390_n

7,5 maand hersteltijd lijkt misschien lang voor een gezonde geest, maar voor degene met het gevoel alsof het rationele gedeelte van je brein ontstoken is en je angsten soms nog steeds de heerser zijn voelt het bijna niet als voldoende. Ik klaag niet dat ik weer verder moet (van mezelf) met mijn leven, want ik weet dat ik de mogelijkheid heb om meer ruimte te regelen voor herstel, maar wanneer zal het genoeg zijn? Hoe overwin je een angst als je de confrontatie uit blijft stellen? Ik ben bang dat de hoge verwachtingen die ik nog steeds aan mezelf stel ook weer door anderen aan mij gesteld worden zodra ik beter ben. Soms ben ik bang nooit meer volledig te kunnen functioneren, terwijl ik er al bijna ben en ik tevreden ben met mijn prestaties op de momenten dat ik presteer.

103957548_256668048769038_927547914921700206_nVerder gaat het goed. Ik doe weer leuke dingen, zoals elke dag minstens 8 kilometer wandelen, regelmatig yoga beoefenen, hardlopen of andere sportieve activiteiten. Ik schrijf te weinig, dus dat hoop ik weer meer te gaan doen om zo weer positieve reserve energie op te bouwen. Ik heb een opblaaskajak gekocht om Vinkeveen eens van een andere route te bekijken. Ik ben veranderd, rustiger geworden en heb meer behoefte aan overzicht. Ik verlang vaker naar structuur in gesprekken. Terwijl ik zelf nog aardig van de hak op de tak kan zijn, hoop ik dat de ander in een gesprek zorgt voor een beetje orde, het ene onderwerp afrond voordat het volgende aan bod komt en precies de juiste vragen stelt wanneer ik chaos veroorzaak. Ik heb nog weinig geduld en soms ben ik bang dat ik dat geduld ook nooit zal krijgen. Maar hey I am still on my way en ben heel benieuwd naar wie en hoe ik na deze fase zal zijn.

3 gedachten over “I’m still on my way

  1. Geduld moet je leren opbouwen. En als ik lees dat je Yoga doet dan durf ik zeggen dat je wel geduld hebt voor bepaalde dingen.
    Dan is het voor jezelf kijken waaraan jij je geduld zo snel verliest en is dat wel nodig.

    Aum Shanthi

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s