#MeToo ik was 19 toen hij niet van mij af kon blijven, zijn dochter 3 jaar jonger

lopezMaandenlang heb ik er over nagedacht en getwijfeld. Zal ik mijn leven lichter maken door te delen dat achter mijn lach ook gewoon zorgen schuilen? Vandaag vroeg ik mij ineens af waarom het me irriteert dat de media zo blijven hangen in de #MeToo. Gaat het nog steeds over de ‘slachtoffers’ en de ‘daders’? Gaat het nog steeds om bewustwording van ‘onschuldig’ intimiderend gedrag? Er hangt voor mijn gevoel een vergrootglas boven het gedrag van de man en zelfs ik als vrouw word er een beetje nerveus van. Of gaan de artikelen al lang niet meer over het onderwerp, maar draait het vooral om de cijfers? Zo van, ‘dit onderwerp slaat lekker aan, laten we daar maar van profiteren. Laten we het uitmelken door zoveel mogelijk lezers te winnen voor ons artikel’. Misschien vind ik het wel irritant, omdat ik mijn eigen verhaal nog niet genoeg verteld heb. Lees verder

Advertenties

Amsterdam. De stad is leeg.

amsterdam-cityAmsterdam. De stad is leeg. Mijn vrienden zijn vertrokken. Brussel, Utrecht, Zuid-Afrika, Rotterdam, Australië en Zuid-Amerika. Ik ben verbonden met plekken waar ik nog nooit ben geweest. Amsterdam. Het is nog zo kort geleden dat ik een officiële inwoner was. Alles is veranderd, maar misschien alleen in mijn hoofd. Mijn oude versie is verdwenen. Ik heb niet meer de behoefte mijn titel als ‘Troublemaker’ actief te onderhouden. Ik ben gewoon Janneke nu en bekijk de wereld met andere ogen. Een nieuw soort rust is toegetreden, alsof ik controle over mijn gedachten heb. Lees verder

Fuck die liefde!

Na al die jaren begrijp ik nog steeds niet waar het enorme verschil tussen mannen en vrouwen goed voor is. Net wanneer ik weer eens op het punt sta om verliefd te worden, staat de liefde op het punt om weer te verdwijnen. Deze liefde en ik kennen elkaar sinds juni, mijn verjaardag. Toen hield hij de tijd in de gaten, omdat ik hem beloofde rond 24.00 uur in een kikker te veranderen. We dansten samen mijn nieuwe levensjaar in en gek genoeg bleef ik er zo’n beetje hetzelfde uitzien. De kikkerverschijnselen zijn nooit gekomen. Het begon een beetje bijzonder, al snel na onze ontmoeting vertrok ik een maand naar Spanje en hielden we veel contact. Terug in Nederland zagen we elkaar onregelmatig en toen ineens hadden wij een paar weken geen tijd voor elkaar. Lees verder

En weer vloog de tijd voorbij

Morgen begint mijn derde werkweek alweer. Een van mijn vriendinnen, die ik wekelijks zag, belt me op. We hebben elkaar al vijf weken niet gesproken. Oh mijn god, ik schaam me een beetje. Eigenlijk verdien ik de titel van vriendinnenverwaarlozer enorm. Vroeger was ik er al niet zo goed in om regelmaat te brengen in het contact hebben met mensen die belangrijk voor mij zijn. Lees verder